Mannu's blog

અગાઉની ફિલ્મોમાં હીરો કે હીરોઈનોને માત્ર ‘ટીબી’ થતા હતા ! એમાંય વળી ‘આહ’ ફિલ્મમાં તો રાજકપૂરને ખબર પડે કે પોતાને ટીબી છે, તો જાતજાતનાં નાટકો કરીને પ્રેમિકા નરગિસ આગળ ‘બેવફાઈઓ’ ઊભી કરે છે અને એને બીજાની જોડે પરણાવી દેવાના કારસા કરે છે ! બોલો. પણ ફિલ્મ જોતી વખતે ‘આના કરતાં કોઈ સારા ડોક્ટરને કેમ ના બતાડ્યું ? તારો બાપો તો લખપતિ હતો !’ એવા સવાલો આપણે કરતા જ નહોતા. જ્યારે ‘આનંદ’માં તો આ બેટમજી દિલ્હીથી કોઈ ઓળખાણ શોધીને મુંબઈમાં આવીને ‘માન ન માન મૈં તેરા મહેમાન’ બનીને ડોક્ટરોના ઘરમાં જ રહેવા લાગે છે ! (હા, મફતમાં !) ‘આનંદ’ એ રીતે પણ ‘માઈલસ્ટોન’ હતી કે હીરો અથવા હીરોઈનને કેન્સર થાય એટલે એણે બધાને હસાવતા જ રહેવાનું ! મરતાં સુધી ! આ ફોર્મ્યુલા ખેંચાઈ ખેંચાઈને એટલી હદે સ્ટુપિડ બની ગઈ કે સુશાંત રાજપૂતવાળી ‘દિલ બેચારા’માં તો હીરોઈન પણ ખભે ઓક્સિજનની બાટલીવાળી લઈ આવ્યા ! એ તો ઠીક, એ બંનેનો એક કોમન ફ્રેન્ડ મળીને એક ત્રિપુટી બનાવી, જે આખી ફિલ્મમાં કોમેડીનાં જેટલાં મહા-સ્ટુપિડ ધતિંગો કરે એમાં બિચારાં એમનાં મા-બાપોએ પણ કામ ધંધો છોડીને સામેલ થવાનું ! (પ્રેક્ષકોને માથે હથોડા પડે એ તો અલગ.) જો કે ‘આનંદ’ રિ...