Mannu's blog

૧૯૭૦માં બનેલી અને ૧૯૭૧માં રિલીઝ થયેલી ‘ચેતના’ પછી હિન્દી ફિલ્મોમાં ‘એડલ્ટ’ ફિલ્મોનું (‘એ’ સર્ટિફિકેટવાળી ફિલ્મોનું) રીતસર વાવાઝોડું આવ્યું હતું. એની પરાકાષ્ઠા ત્યારે આવી જ્યારે ૧૯૭૪માં ‘ગુપ્તજ્ઞાન’ નામની એક અત્યંત જુગુપ્સાપ્રેરક અને સાવ ગોબરી કહી શકાય એવી એક ડોક્યુ-ડ્રામા ફિલ્મ સરેઆમ ભારતના સિનેમાઘરોમાં રીલીઝ થઈ ગઈ ! આમ જોવા જાવ તો હિન્દી ફિલ્મોના પરદા ઉપર બે ફૂલો ટકરાય પછી તરત જ હીરોઈન આવીને કહે કે ‘મૈં મા બનનેવાલી હું’ ત્યાં પ્રેક્ષકોને નહીં, પરંતુ ફિલ્મો બનાવનારાઓને સેક્સ એજ્યુકેશન આપવાની તાતી જરૂર હતી ! આ એ જમાનો હતો જ્યારે બિચારાં ૧૮-૨૦ વરસના ‘કોરા-કુંવારા’ છોકરા-છોકરીઓને પણ ફિલ્મોને કારણે એવો વહેમ (ડર) ઘૂસી ગયેલો કે જો આપણે વરસાદમાં ડાન્સ કરતાં કરતાં એકાદ ઝુંપડીમાં જતા રહીએ તો સવાર સુધીમાં છોકરીનો પ્રેગનન્સી ટેસ્ટ ‘પોઝિટીવ’ જ આવી જાય ! બીજી બાજુ, એ જમાનામાં જો કોઈ છોકરી છોકરાઓ જોડે માત્ર હસીને વાત કરતી હોય તો તે ‘ચાલુ’ ગણાઈ જતી હતી ! એમાંય જો છોકરો અને છોકરી એકબીજાનો હાથ પકડીને ચાલતા દેખાય તો તો એમ જ માની લેવાતું કે ‘પેચ ગંઠાઈ ગયા છે, હોં બોસ !’ (આમાં ‘ગંઠાઈ ગયા’નો શું અર્થ થાય છ...