Mannu's blog

જીહા, તમે લેખનું હેડિંગ બરાબર જ વાંચ્યું ! તમને થતું હશે કે છેક ૧૯૬૨માં આવેલી શક્તિ સામંતની ‘ચાઈના ટાઉન’ સલીમ જાવેદની ‘ડોન’ અને સુભાષ ઘાઈની ‘કાલીચરન’ની મા કઈ રીતે થઈ ? તો સાંભળો… ‘ડોન’ની સ્ટોરી શું છે ? એક ખતરનાક ડોન મરી જાય છે પણ એની જગ્યાએ પોલીસવાળા એના જ જેવા દેખાતા એક સડકછાપ ગવૈયાને ઘૂસાડી દે છે. રાઈટ ? એ જ રીતે ‘કાલીચરન’માં એક જાંબાઝ ઇન્સ્પેક્ટર મરી જાય છે. પણ એ વાત છૂપાવીને એની જગ્યાએ એના જ જેવા દેખાતા એક ખૂંખાર કેદીને શોધીને, ઇન્સ્પેક્ટર બનાવીને ઘૂસાડી દે છે. બરોબર ? હવે ‘ચાઈના ટાઉન’માં શું છે ? એક શમ્મીકપૂર (મેક) જે સ્મગલિંગ ગેંગનો શાતિર મેમ્બર છે,. એ પોલીસના હાથે ઝડપાઈ જાય છે. તેની જગ્યાએ બીજો શમ્મીકપૂર (શેખર), જે ક્લબોમાં ગાયન ગાય છે, તેને ગેંગમાં ઘૂસાડી દેવામાં આવે છે ! હવે બોલો, આ તો સેઈમ જ સ્ટોરી થઈને ?  ફરક અહીં એટલો જ, કે ફિલ્મ ૨૫ ટકા ચાલે ત્યાં તો આ ગાયક શમ્મીકપૂરને ખબર પડી જાય છે કે પેલો ગેંગસ્ટર તો એનો ‘જુડવાં ભાઈ’ છે ! ઇન ફેક્ટ આ વાત એની મા જ એને કહે છે ! તો હવે પેલા ગેંગસ્ટરને મારી તો ના નંખાયને ? (હિન્દી ફિલ્મોનો રૂલ છે, ભઈ વધુ જાણકારી માટે ‘જ્હોની મેરા નામ’ જો...