Mannu's blog

સૌરાષ્ટ્રમાં જેને ‘માવો’ કહે છે તે, યાને કે પાન-મસાલા, ગુટખા, ખૈની કે ૧૨૦, ૨૩૦ વગેરે નંબરના તમાકુના મસાલા… મજાની વાત એ છે કે આ ચીજ ખાનારાઓ હંમેશા ‘ગુણી’ સજ્જનો હોય છે ! જુઓ… એમનાં થોડાં સુ-લક્ષણો… ***  એ ‘મૌન’માં માનનારો છે… મોંમાં માવો ભરીને એ તમને મૌનનો મહિમા સમજાવે છે ! જ્યાં ને ત્યાં શબ્દોના કોગળા કરવા કંઈ જરૂરી નથી. એ તો ઠીક, પણ જ્યારે આ મૌનીબાબા કોઈ મહાન જ્ઞાનની વાત કહેવા માગતા હોય ત્યારે જ માવો થુકશે ! તમે જોજો… ***  એ ‘મેનર્સ’માં માને છે… તમે જોજો, માવો ખાનારાઓ પોતાની આખી બત્રીસી દેખાય એ રીતે હસતા નથી. (સવાલ ગોબરા-ગંધાતા દાંતનો નહીં, મેનર્સનો છે.) એ મહાનુભાવો આખું ડાચું ફાડીને હસતા પણ નથી. અને હા, અકરાંતિયા ખાઉધરા લોકોની જેમ આખેઆખું મોં ખોલીને જમતા પણ નથી.  (હા, માવો ખાઈખાઈને જડબું જકડાઈ ગયું છે, એ વાત જ અલગ છે ! સવાલ તો મેનર્સનો જ છે, ભાઈ.) ***  માનવજાતનું ‘રક્ષણ’ કરે છે… હવે તમે પૂછશો કે કઈ રીતે ? તો સાહેબો, આ સજ્જનો ચૂનો, કાથો અને તમાકુના ખતરનાક મિશ્રણથી બનેલી જે ઝેરી પિચકારીઓ મકાનોના ખૂણામાં મારે છે ને, ત્યાં ખૂણેખાંચરે ભરાઈને બેઠેલાં જંતુઓનો ‘તત્કાલ’ ધોર...