Mannu's blog

આ તો સારું હતું કે, એ જમાનામાં સોશિયલ મિડીયા નહોતું અને એ પણ સારું હતું કે એ વખતે ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં આજના જેવ ગંદી રમતો નહોતી રમાતી, નહીંતર ‘જ્વેલ થીફ’ રીલીઝ થતાંની સાથે જ એની સ્ટોરી લીક થઈ જાત કે ‘અસલી જ્વેલ થીફ તો અશોક કુમાર જ છે ! અને એ જ દેવ આનંદને ફસાવી રહ્યો છે !’ છતાંય, આ જાણવા છતાંય, જો આજનો કોઈ યંગસ્ટર પહેલીવાર ‘જ્વેલ થીફ’ જુએ તો અધ્ધર જીવે પોણા ભાગની મુવીમાં ચોંટી રહે ! અને છેલ્લે તો વિજય આનંદને જરૂર સલામ કરે કે ‘માન ગયે બોસ ! શું જોરદાર થ્રિલર બનાવ્યું છે !’ ૧૯૬૭માં આવેલી આ ફિલ્મ તે વખતે તો હિટ હતી પણ કાળ ક્રમે થોડી ખોવાઈ ગયેલી. પરંતુ છેક ૧૯૮૦માં જ્યારે તેને દૂરદર્શન પર દેખાડવામાં આવી ત્યારે મુંબઈના ફિલ્મજગતમાં અને છાપાંઓમાં એનાં જે અઢળક વખાણ થયાં તે જોઈને ખુદ વિજય આનંદને ‘સાનંદાશ્ચર્ય’ થયેલું. (આ ‘સાનંદાશ્ચર્ય’ કોઈ સ્વામીજી કે બાબાજીનું નામ નથી. અહીં સંધિ છોડવાની છે ! ‘સ’ વત્તા ‘આનંદ’ વત્તા ‘આશ્ચર્ય’ ઇઝ ઇકવલ ટુ આનંદ સાથે આશ્ચર્ય, ઓકે ?) એવું તે શું હતું ‘જ્વેલ થીફ’માં, કે એ જોતાં આજે પણ ગૂઝબમ્પ્‌સ આવે છે ? (હવે આ અઘરો શબ્દ અંગ્રેજીમાં એટલ એનો સાચો સ્પેલિંગ લખશો તો જ ગુગલમા...